Kardeşlerim İstanbul’a geldiler, onları gezdirirken Sultanahmet’e gittik. Oraya kadar gitmişken meşhur Sultanahmet köftesinde köfte yemeye gittik. Girerken birisi karşılıyor, hoşgeldiniz. İçeriye giriyorsun oturacak yer yok, bekleyin lütfen diyorlar. Bekliyoruz bekliyoruz, neyse ki birileri kalkıyor ve oturacak yer buluyoruz. Tabi yeni kalktıkları için masa henüz temizlenmemiş, biz oturduktan sonra birisi temizliyor, birisi servis açıyor, başka birisi de servisi getiriyor. Herşey çok hızlı ve seri gelişiyor. Siparişimizi veriyoruz, köfteler, piyaz, yoğurt, pilav, su.. Siparişi verdikten yaklaşık 1-2 dk sonra herşey önümüzde. Köftelerin yanında gelen biber turşusuda dahil herşey çok lezzetli. Yemeğimizi yerken yan taraftan “delicious”, “hmm” gibi sesler geliyor, içeride türkler kadar yabancılar da var. Herkes halinden oldukça memnun. Yemeğimizi yedikten sonra irmik helvası yiyoruz, o da gerçekten güzel. Yanında dondurma olsa daha güzel olacağını düşünerek onu da yiyoruz. Tüm yemek işlemleri yaklaşık 5 dakika da bitiyor. Ben yemek yerken zevk alırım, yedikten sonra mutlu olurum. O kadar lezzetli yemekleri yememe rağmen mutlu olamadım. Herşeyin bu kadar hızlı gelişmesi, sanki oradan hemen kalkmamız isteniyor gibi geliyor. Sonuçta onların müşterisi her zaman var, biz daha kalkmadan yerimize oturacak hazır. Tamamda ben yarış atı değilim ki, müşteriyim. Tadına vara vara yemek istiyorum. Kimse zorla hızlı yememi istemiyor ama öyle bir hava esiyor ki içeride yiyip kaçmak istiyorsun. “Fast-Food” kültüründen hoşlansam gidip köfte yemem.. Sevemedim “Sultanahmet Köftecisi” ni. Dün demedideme‘de restoran işletmesinde garsonların ilgisiz ve acemiliği hakkında bir yazı okumuştum, sanırım iş sadece garsonlarda bitmiyor..

13 Ağustos 2005

Kategori: Mekan - Yazının tamamı - Yazar: Hasan Yaşar

1 Yorum

Yorumlar RSS TrackBack Identifier URI

Yorum yaz