Bu sabah yüzümde gülümse ve heyecanlı bir şekilde uyandım. Uzun zamandan beri böyle hissetmemiştim. Gece gördüğüm rüyanın etkisiydi sanırım. Uyku düzenimin alt üst olması nedeniyle uzun süredir göremediğim tarzda bir rüya. Çok sevdiğim insanların İstanbul’a geldiğini ve gerçekte olup olmadığına emin olmadığım bir yerde ev kiralamışlardı. Ziyaretlerine gitmek için kilometrelerce yol yürüdüm, daha doğrusu tırmandım.. Dağın başında bir yerdi. İstanbul’un tamamını görebileceğim kadar yüksekte. Yolda yürürken mehteran gibi iki ileri bir geri gitmemin sebebi de bu olsa gerek. Zirveye vardığımda, sadece bir hoşgeldin dediler. Herkes sinema tarzında dizilmiş koltuklara oturmuş manzarayı izliyorlardı. Gelmem çok umurlarında değildi sanki. Bakışlarımı bakışlarının olduğu yöne çevirdiğimde onlara hak vermemek elde değildi. Bir süre bende izledim, denizle gökyüzünün kesiştiği, ormanların yeşilden katman oluşturduğu manzarayı. Aralarından bir tanesi kalktı istersen evi gez dedi. Herkes çok iyi arkadaşım olmasına rağmen bu vurdumduymazlığı anlamakta güçlük çekiyordum, sanırım hepsi büyülenmişti. Eve doğru yöneldim, evin kapısı yoktu. Kocaman bir girişi vardı. Girişi geçip mutfağa yöneldim. Oldum olası mutfaklara karşı özel bir ilgim var sanırım. Mutfakta tencerenin içinde pilav ve bir kaşık vardı. Bu bana bir işaretti sanırım. Pilavdan bir kaşık aldım ve içerisine koydum. Balkonuna doğru giderken ev sahibinin geldiğini gördüm. Utandım, kızardım.. Önce niçin utandığıma anlam veremedim.. Kaşığı, yedikten sonra tekrar içerisine koymuştum. Bu hareketimi bir şekilde telafi etmem lazımdı. Pilavdan bir kaşık daha aldım ve bulaşıkların bulunduğu yere bir de kaşık ekledim. Çok güzel olduğunu söylediğimde arkadaşımın yüzünde büyük bir mutluluk belirtisi vardı..

Ve sola döndüğümde yastığıma sarılıp uyuduğumu farkettim. Tatlı pazar uykusundan uyanma vakti gelmişti. Rüyanın etkisi halen sürüyordu. Olayları anlamlandırmaya çalışmaktansa tembellik edip yardım alma yoluna gittim. Pazar günü olduğu için rüyamda gördüğüm herkese ulaşabileceğimi düşünerek telefona sarıldım. İlk önce ev sahibini aradım. Gördüklerimi anlattım, anlatırken adeta olanları tekrar yaşıyordum. Rüyamda gördüklerimi yorumlarken yeni bir iş kurduğunu, rüyamda gördüğüm pilavın bereket getireceğini çok sevindiğini söyledi. Sırasıyla aramaya devam ediyordum. Tekrar rüyamı anlattım, aynı hisleri ve heyecanı hissettim. Arkadaşım olayda anlattığım kişilerden birisinin rahatsızlık geçirdiği, belki öleceğini hepimizin orada olmasının onun cenazesinde birlikte olacağımız manasına gelebileceğini söyledi ve ağlarak telefonu kapattı. Yüzümdeki gülümsemenin yerini garip bir gülümseme aldı. Aramaya devam etmelimiyim diye düşündüm ve kalanlardan bir tanesi ile görüşmeye daha karar verdim. Telefonu açar açmaz anlattım. Ben anlattıkça gülüyordu. Tüm herşeyi anlattıktan sonra haftaya İstanbul’a geleceğini, çok şanslı olduğunu rüyama girdiğini söyledi. Misafir etmekten mutluluk duyacağımı söyledim ve kapattım.

Rüyamda gördüklerimi arkadaşlarıma anlattıkça aslında hepsinin konuşmaya ihtiyaçlarının olduğunu gördüm. Benim anlattıklarımla onların anlattıklarının uzaktan yakından alakası yoktu. Sadece sohbetin uzaması için anlatıyorlardı.

İçlerindeki sevinci, hüznü, mutluluğu ve heyecanı bir şekilde dışarıya vurmalıydılar. Şimdi gidip uyumalıyım, yeni rüyalar görüp yeni insanları aramam lazım…

21 Eylül 2006

Kategori: Genel - Yazının tamamı - Yazar: Hasan Yaşar

4 Yorum

Yorumlar RSS TrackBack Identifier URI

Yorum yaz